Kim są zielonoświątkowcy?

 Kościół Zielonoświątkowy wyłonił się z ruchu przebudzeniowego i uświęceniowego w XIX i XX w. Swoje korzenie upatruje w świadectwie biblijnym o zesłaniu Ducha Św. w dniu Pięćdziesiątnicy (gr. pentekoste - Dz. 2:11; 20:18; l Kor. 16:8). Stąd jego nazwa: pentekostalizm lub ruch zielonoświątkowy, pentekostalny.

 Początki współczesnego pentekostalizmu wiążą się ze zjawiskiem "chrztu Duchem Świętym" (zwanego tez "chrztem w Duchu Św.") wraz z towarzyszącą mu glossolalią, czyli mówieniem językami, a właściwie modlitwą w obcych nieznanych językach, jakie miało miejsce w 1901 r. w Topeka (Kansas, USA), oraz z działaniem Ducha Św. wśród członków zboru uświęceniowego Azusa Street Mission w Los Angeles, w 1906 r. Wydarzenie z Azusa Street zostało oficjalnie uznane za początek przebudzenia zielonoświątkowego, w istocie jednak poprzedziło je wiele manifestacji Ducha Św., o czym świadczą właściwie całe dzieje Kościoła chrześcijańskiego i co potwierdzają liczne badania z historii psychologii i teologii. Problem świętości i doskonałości chrześcijańskiej wyraźnie zaznaczył się w Kościołach Reformacji, pojawił się tez w XVII-wiecznym pietyzmie europejskim, w przebudzeniu wesleyańskim w Anglii (metodyzm) oraz w ruchach odrodzeniowych i uświęcających, jakie wystąpiły w XIX i XX w. w kręgach protestanckich i na polach misyjnych. Ojcami duchowymi tych ruchów byli m.in. Charles G. Finney, Dwight L. Moody i R.A. Torrey.

 Ruch zielonoświątkowy dość szybko rozprzestrzenił się na terenie Stanów Zjednoczonych, a do Europy dotarł przez świadectwo T.B. Barratta z Norwegii, gdzie powstał w 1916 r. w Oslo zbór zielonoświątkowy "Filadelfia", który promieniował na całą Skandynawię oraz Niemcy i Anglię. Z Niemiec przeniknął do Europy wschodniej i południowej. W ciągu ponad półwiecza pentekostalizm rozprzestrzenił się na całym świecie, a w niektórych krajach południowo-amerykańskich i azjatyckich należy dziś do wyznań dominujących.

 W latach 70. naszego stulecia, jako rezultat działalności Ducha Św. i świadectwa zielonoświątkowców, rozwinął się ruch charyzmatyczny (neopentekostalny) wśród katolików, anglikanów, prawosławnych, luteranów, reformowanych, metodystów i in. Chrześcijanie ci, pozostając nadal członkami swoich Kościołów, w niczym nie różnią się od zielonoświątkowców, gdy chodzi o przeżywanie działania Ducha Św. W latach 80. nastąpiła "trzecia fala" (Third Wave) przebudzenia zielonoświątkowego i objęła te Kościoły chrześcijańskie, w których przedtem nie przejawiło się działanie Ducha Św. Zachowując swój styl pobożności, członkowie tych wyznań w praktycznym życiu są zielonoświątkowcami.

 Do Polski ruch zielonoświątkowy dotarł dwiema drogami: z Niemiec - na Pomorze, do Wielkopolski i na Śląsk Cieszyński, oraz z Ameryki (za pośrednictwem reemigrantów) - na tereny Polski centralnej i na Kresy wschodnie. W Cieszyńskiem na początku przeniknął do Społeczności Chrześcijańskiej wywodzącej się z kręgów pietystycznych działających w strukturach Kościoła ewangelicko-augsburskiego.

Gdy jednak Społeczność Chrześcijańska zaczęła dystansować się od zielonoświątkowców, wówczas powołali oni do życia Związek Stanowczych Chrześcijan (Cieszyn, 1910 r.) i rozpoczęli niezależną działalność religijną, zakładając swoje zbory w Nieborach, Cieszynie, Żukowie Dolnym, Tyrach, Milikowie, Gródku, Ustroniu, Wiśle-Głębcach, Wiśle-Malince i Jaworzu. Od 1920 r. wydawali miesięcznik "Głos Prawdy".

 Zbory, które powstały na Kresach wschodnich i w Polsce centralnej, na początku nie tworzyły żadnej struktury kościelnej. Dopiero w maju 1929 r., na zjeździe braterskim w Starej Czołnicy k. Łucka, utworzono Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej z siedzibą w Łodzi. Rozwinął on żywą działalność ewangelizacyjną i do 1939 r. skupił ponad 20 tys. wyznawców w 500 zborach i stacjach kaznodziejskich. Wydawał trzy pisma - po polsku, rosyjsku i ukraińsku.

 Ważną rolę w kształceniu duchownych, nauczaniu teologii i stylu życia zborowego spełniał Instytut Biblijny w Gdańsku. Założony w marcu 1930 r. (istniał do chwili zamknięcia przez władze hitlerowskie), zdołał wykształcić spore grono duchownych dla polskich zborów oraz całego regionu Europy Środkowej i Południowej.

 Na świecie i w Europie zielonoświątkowcy zachowują odrębne zwyczaje w przejawach pobożności i nie mają jednolitego, obowiązującego wszystkich, wyznania wiary. Statut polskiego Kościoła Zielonoświątkowego zawiera następujący zapis wyznania wiary:

 Jest to wiara:

- w nieomylność całości Pisma Świętego - Biblii jako Słowa Bożego natchnionego przez Ducha Świętego - które stanowi jedyną normę wiary;

- w Trójjedynego Boga - Ojca i Syna i Ducha Świętego;

- w synostwo Boże Jezusa Chrystusa, poczętego z Ducha Świętego, narodzonego z Marii Dziewicy;

- w Jego śmierć na krzyżu za grzechy świata i Jego zmartwychwstanie w ciele;

- w Jego wniebowstąpienie i powtórne przyjście;

- w chrzest Duchem Świętym, przeżywanie Jego pełni, i w dary łaski;

- w uzdrowienie chorych przez wiarę w zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa;

- w wieczne życie i wieczne potępienie.